Kolejna wygrana klienta (nieważność umowy) z bankiem Millennium. Bez teorii salda.

W dniu 16 grudnia 2019 roku Sąd Okręgowy w Warszawie (SSR del. Ewa Suchecka – Bartnik, sygn. III C 503/17) wydał wyrok w sprawie powództwa naszego Klienta przeciwko bankowi Millenium, w którym zasądził ponad 260 tys. zł oraz 34 tys. CHF z odsetkami ustawowymi, ustalił nieważność umowy oraz zasądził na rzecz naszego Klienta ponad 10.000 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Warto wskazać, że Sąd zasądził w tej sprawie również zwrot składek z tytułu UNWW (składki te opiewały na kwotę ponad 20.000 zł).

Sąd zważył, co następuje:

  • Umowa kredytu jest nieważna z uwagi na nieuczciwość postanowień umowy odnoszących się do kursu waluty i mechanizmu indeksacji;
  • Sąd zgodził się z naszym stanowiskiem, że sam mechanizm indeksacji kształtował główne świadczenia strony czy też główny przedmiot umowy;
  • Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w orzecznictwie, iż mechanizm indeksacji, postanowienia dotyczące indeksacji nie kreują głównego świadczenia stron i nie stanowią głównego przedmiotu umowy. Istotą umowy było bowiem w ocenie sądu powiązanie zobowiązania stron walutą. Wyrazem tego było w ocenie sądu chociażby powoływanie się na stawkę LIBOR, odwołanie się do kursu walut czy też związanie ryzykiem kursowym;
  • W ocenie Sądu pozwany bank nie wykazał, że doszło do negocjacji kwestionowanych postanowień umowy. Nie było powiem na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu;
  • Sąd wskazał, że sama możliwość składania hipotecznych wniosków o negocjacje, nie wskazuje, że taki hipoteczny wniosek o negocjacje podlegał uwzględnieniu;
  • Przechodząc do badania niedozwolonego charakteru postanowień umownych, Sąd wskazał, iż miał na uwadze, ze postanowienia odwołujące się do kursów waluty, pozostawiały pozwanemu bankowi całkowitą swobodę w kształtowaniu tego kursu, uniemożliwiając w konsekwencji jakąkolwiek weryfikację konsumentowi/kredytobiorcy zasad jego ustalania, stanowiły postanowienia, który były sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Konsument był ponadto pozbawiony możliwości jakiejkolwiek weryfikacji/oceny prawidłowości postępowania banku w tym zakresie;
  • Sąd wskazał, że zeznania jednego ze świadków banku, de facto potwierdzają, iż kurs był arbitralnie i dobrowolnie kształtowany przez bank;

W ocenie Sądu, postanowienie dot. indeksacji pozostawało niejasne i niewykonalne. Brak jest ponadto podstaw do zastąpienia tego postanowienia jakimikolwiek przepisami o charakterze dyspozytywnym.

Sąd zauważył, że celem art. 351 (1) KC, a także celem dyrektywy 93/13/EWG jest ochrona interesów konsumenta, a z drugiej strony osiągnięcie zasady proporcjonalności, ale również celu prewencyjnego. Sąd słusznie zauważył, że strona powodowa domagała się unieważnienia umowy kredytu i w konsekwencji chociażby z tej przyczyny niemożliwe było uzupełnienie tej umowy innymi przepisami dyspozytywnymi.

Sprawę prowadziła Mecenas Barbara Garlacz.

Tagi:

powrót

Oferta Odroczonych Płatności

Dla nowych klientów uruchomiliśmy specjalną Ofertę Odroczonych Płatności w związku ze złożeniem pozwu. Ważna do 11 kwietnia 2020 roku.

Wyślij umowę do bezpłatnej analizy już dziś na adres konsultacja@kancelariagarlacz.pl i złóż z nami pozew.

Wraz z analizą zostanie przedstawiona strategia kancelarii, doświadczenie oraz oferta na prowadzenie sprawy.

Strona wykorzystuje pliki cookies. Polityka prywatności

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close